Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Anna van Rijn Kanaal | 17 januari 2019

Scroll naar boven

Top

Geen reacties

Wat wil je worden als je groot bent?

Wat wil je worden als je groot bent?

Wat wil je worden als je groot bent? Die vraag werd me telkens gesteld door juffen en meesters op de basisschool, of door de uitgelulde tantes op verjaardagen. Ik vertelde hun dan in geuren en kleuren dat ik bijvoorbeeld brandweerman wilde worden, later werd dit ruimtevaarder, maar vaak werd ik profvoetballer.

Eigenlijk was het elke week wel iets anders. Er was ook vaak geen logica in mijn toekomstige professies te vinden, want de inrichting van de poppenhoek kon me in principe al van gedachten laten veranderen. Mijn impulsiviteit in dit kader was eigenlijk ook niet zo’n enorm probleem, want het zou toch nog vele lange jaren duren voordat ik hoefde te kiezen.

Inmiddels zijn deze lange jaren verassend vlug verstreken en staat het keuzemoment om de hoek. De universiteiten zitten me al provocerend in de zij te prikken, hunkerend naar mijn aanmelding. Om me heen zie ik veel leerlingen die het al weten. De jaloezie druipt van me af als ik zulke gasten zie. Dat ze nu al zo zeker weten wat ze willen doen voor de rest van hun leven verbaast mij zeer. Ik kan zelf totaal niet ver vooruitdenken. Laat staan besluiten nemen voor in de verre toekomst.  Daarom heb ik mezelf ook reeds verboden ooit een tattoo te nemen. Ik zie de 40-jarige ik al teleurgesteld in de spiegel kijken met de naam van mijn ex-verloofde op mijn borstkas gekrast. Toch niet écht ideaal.

Ik maak het mezelf ook te moeilijk. Ik heb duidelijke interesses, maar wil ook goed zijn in wat ik ga doen. Ik wil niet met volle overgave kiezen om bijvoorbeeld een artiest te worden, maar dan de mislukte Idols-kandidaat blijken te zijn, om vervolgens mijn ellende kwijt te kunnen in het buitensporig uitschelden van die gehele jury.

Misschien moet ik het motto ‘Yolo’ nieuw leven inblazen en gewoon kiezen. Niet piekeren, eventjes een paar open dagen bijwonen en dan de knoop doorhakken. Ik heb me inmiddels erbij neergelegd dat ik geen profvoetballer zal worden. Ik zal vanzelf wel zien wat de toekomst me brengt, zolang ik zelf de keuze maak, kan die nooit fout zijn, denk ik. En als antwoord op de juffen, meesters en tantes: mezelf, dat wil ik worden als ik groot ben.

Jeff van Pommeren

Geef uw mening