Anna van Rijn Kanaal

Van havo naar vwo, het valt niet mee

Ieder jaar in vijf havo is er een (klein) groepje havisten dat de sprong waagt van de havo naar het vwo. Zelf was ik daar één van. Inmiddels zit ik in 6 vwo en kan ik zeggen: het is een grote anticlimax. Het verschil tussen havo en vwo is, in mijn ervaring, enorm groot. En niet eens op een goede manier.

Het eerste wat mij opviel was de verandering in houding. Ik was gewend aan het ‘het-boeit-me-niet’-karakter van de gemiddelde havist en ik dacht dus dat ik op dit gebied het ergste al had meegemaakt. Maar nee, het kan erger, namelijk de overheersende onverschilligheid van de gemiddelde vwo’er. Wellicht ligt het aan de klas waar ik in zit, wellicht ligt het aan mij. Maar het is alsof niemand ergens een mening over heeft; alles wat er gebeurde komt over hen heen en er is gewoon geen enkele reactie. Toen we spraken over controversiële onderwerpen bij Engels wilde niemand (op een enkeling na) zich uitspreken. Het boeide ze gewoon niet. Op zulke momenten miste ik mijn vertrouwde havisten. Je kon erop vertrouwen dat ze altijd iets te zeggen hadden, al ging het over de meest nutteloze dingen. In mijn ogen is een nutteloze of slecht onderbouwde mening altijd beter dan helemaal geen mening.

De tweede grote verandering was mijn eigen houding tegenover mijn prestaties. De havisten die de overstap maken naar het vwo zijn over het algemeen gewend altijd goede cijfers halen. En de meeste blijven dat ook doen op het vwo. Maar een grote muur waar ik tegenaan liep was het in twijfel trekken van mijn eigen prestaties. Ik voelde me een oplichter tussen de ‘echte’ vwo’ers en vond dat ik mezelf moest bewijzen door zo goed mogelijk te presteren. Toen ik met mijn mede ex-havisten sprak, vertelden ze dat ook zij die druk voelde, voornamelijk in het begin van vijf vwo. Die druk is er soms nog steeds in mijn achterhoofd, maar onderhand ben ik erachter gekomen dat er geen ‘echte’ vwo’ers zijn. De havisten die de overstap maken van het havo naar het vwo doen dat omdat ze dat daadwerkelijk verdienen en in staat zijn om ook het vwo goed af te ronden.  

Ik zie mijn overstap van de havo naar het vwo nu als mijn allereerste stap richting volwassen worden. Ik doe namelijk iets wat op korte termijn heel erg vervelend is, veel inspanning kost en nogal uitzichtloos lijkt, voor een papiertje waar ik op de lange termijn hopelijk veel baat bij heb. Ik zal niet tegen je liegen: het is verschrikkelijk vermoeiend. Ik kijk toe hoe mijn vrienden hun passies najagen, zich klem zuipen en uitgaan elke woensdag, donderdag, vrijdag…, vrijwel elke dag. Intussen zit ik met mijn neus in de boeken omringd door een stikkende onverschilligheid (waar ik onderhand mee heb leren leven). Maar ik sleep mezelf er doorheen, want ik weet dat de toekomstige Aissatou heel erg blij met me zal zijn wanneer ze eindelijk in Leiden mag gaan studeren.

Aissatou Diallo w

Voeg een reactie toe

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links