Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Anna van Rijnkanaal | 20 november 2018

Scroll naar boven

Top

Geen reacties

Praten helpt, piekeren niet

Praten helpt, piekeren niet

Angst heb ik… Ik had vakantie en wou een weekje rusten en huiswerkopdrachten inhalen. Maar vooral wil ik gewoon plezier hebben. Die hele stapel boeken staart me aan en ik weet niet waar ik beginnen moet.

En dan is er nog zoveel onduidelijk vanwege die slechte organisatie in nieuwe docenten en roosters. Vragen stellen durf ik al helemaal niet. “Wat moeten we leren?” “Dat heb ik jullie al zo vaak verteld en jullie kletsen er maar door heen… Nou is het stil!”

Ik heb er slechte ervaringen mee en durf het niet meer. Wat als mijn vragen onzinnig zijn? Of ik daardoor de schuld krijg van iets!? Nee, laat de rest het maar doen. Als ik het niet weet, is er sowieso nog wel iemand voor wie het niet duidelijk is. Er moet gewoon heel erg overzichtelijk een rooster komen waar de docenten de informatie ook in kunnen zetten. Niet alleen dat er een toets is de volgende dag.

Angst heb ik, dat ik dit schooljaar niet haal. Wat dan? Dan moet ik alles opnieuw doen. Een klein voordeel is het, want ik heb veel stof al een keer behandeld dan, maar er zullen altijd dingen zijn die ik niet weet. Er zullen altijd dingen zijn die mij storen en het enige wat ik zeggen kan, is dat ik angst heb. Ik heb moeite met opeens zoveel stof, opeens alle toetsen in een toetsweek en alle drama die ik naast school heb. Raar dat zij daar geen rekening mee hoeven houden, terwijl wij wel tijd vrij moeten houden tot 5 uur.

Ik snap ook echt niet waarom er geen plek is waar je gewoon kan zitten in een lege witte kamer met niks om je heen behalve je boeken voor één vak. Zodat je volle concentratie hebt. Zo’n ruimte is er wel, maar er zitten constant andere mensen in, het is er te druk of de deur is op slot. Op school kan ik goed werken, maar er zijn te veel andere mensen die me afleiden. En tijdens een A-uur moet ik opletten voor nieuwe stof, toch?

Onmogelijk, om gewoon iemand te steunen. Op dit moment zit ik al meer dan 15 jaar in m’n eigen lichaam. Ik ken mezelf. Ik ken mezelf beter dan mijn ouders. Zij kunnen niet in mijn lichaam kruipen en mijn vacht dragen. Ik ben geen dier. Ik ken mezelf en ik heb angst voor elke keer dat iemand me niet begrijpt. Ben ik te apart? Ben ik te dom? Houdt iemand eigenlijk wel van mij? Ik weet het niet en dat bezorgt me angst.

Toen ik aan de vierde klas begon, dacht ik dat het net zo’n leuk jaar zou worden als de voorgaande drie. Maar na de eerste periode stond ik acht tekorten. Ik verbeterde mezelf en eindigde beter dan verwacht. Het enige probleem nu is dat het weer bergafwaarts gaat. De vorderingen die ik maakte, was het genoeg? Kan ik mijn angst verlaten? Voor mij is het antwoord ‘nee’. Ik kan pas opgelucht zijn wanneer de zomer begint over hopelijk twee en een half jaar wanneer ik afgestudeerd ben. Ik heb geen ervaring met het leven. Nooit geweten wat ik wil doen naast reizen. Maar dat kan niet, geen geld. Hoe moet dat nou?

Een gesprek met een docent die je vertrouwt helpt echt, alleen weet ik nog steeds niet hoe ik vooruit moet komen. Hoe ik mijn prestaties kan verbeteren en mezelf beter kan gaan presenteren. Voor een klas staan of vragen stellen is nog steeds een no go in mijn ogen en ik snap ook echt niet hoe anderen dat kunnen. Maar je moet het proberen, daar kan je van leren. Ik heb geleerd dat je leven een spiraal is. En je glijdt altijd naar beneden. De enige keuze om boven aan te blijven is door te klimmen, te proberen. En dit doe je door je vrienden en andere leuke dingen. Vrienden die een positieve uitstraling hebben. Als jij onderaan staat en je beste vriend(in) ook, zijn de stapjes klein. Maar als je om meer geeft dan die ene, die je hart kan breken, gaat het beter.

Ik had moeite met sommige mensen en wat ze bepaalde mensen hebben aangedaan. Naar sommige mensen zal ik voor altijd met andere ogen kijken. Maar dat weerhoudt mij niet om te klimmen. Een spiraal gaat twee kanten op. En als je geen poging waagt, zal het op je terug deinzen. Als je niks doet, eindig je zoals je het eindigt, als niks. Tenminste, zo zal jij het zien. Maar de wereld om je heen, je ouders, vrienden en dat leuke mens die altijd met je proberen te praten. Dat zijn de mensen die om je geven en van je houden en je willen helpen. Praten helpt meer dan je denk(t) vermogen.

Simke Havinga

Geef uw mening