Anna van Rijn Kanaal

Hoe overleefde ik zes jaar Anna?

Het lijkt als de dag van gisteren: mini-Jorgie, bril en beugel, staat een beetje gespannen voor de spiegel. De eerste dag op de middelbare school. Ondanks de nodige spanningen had ik ontzettend veel zin om aan iets nieuws te beginnen, nieuwe mensen te leren kennen en vooral mijn kennis te vergroten. Ook nu sta ik weer aan het begin van een nieuwe start, dit keer als kersverse student en niet als brugpieper. In dit stukje blik ik terug van brugsmurf tot de allerlaatste dag op het Anna van Rijn.

De tijd op het Anna begon dynamisch. Die stuiterende ADHD’er met iets te veel prikkels om haar heen, vond het geweldig. Met mijn medebruggers naar Ameland, dat was het eerste grote tripje zonder ouders, denk ik. Ik weet nog heel goed dat ik mij heel ‘grown-up’ voelde. Eigenlijk was ik nog maar een kabouter van net 13 jaar. Na het avontuur op Ameland begon het echte middelbareschoolleven. SO’tjes, repetities en verslagen kwamen om de hoek kijken. Wat vond ik dat toch leuk, zo hoog mogelijke cijfers proberen te halen en laten zien dat ik een slimme meid was. In deze tijd – die zich overigens tot de derde uitstrekte – kwam ik huilend thuis met een 6 of een 7, want wat wilde ik toch graag presteren. In de bovenbouw heb ik uiteindelijk geleerd dat dit gewoon een prima cijfer is. Als ik zo terugkijk naar mijn onderbouwjaren heb ik deze vooral met plezier beleefd. Exchangetrips naar Engeland, Italië en toen weer terug naar Engeland. Ze hebben mij veel nieuwe inzichten gebracht, reizen begon ik steeds leuker te vinden en mijn verlangen om buiten Nederland te wonen begon ook steeds meer aan te wakkeren.

Tot de bovenbouw had elk jaar zo zijn charme. Soms was het bloed, zweet en tranen omdat iets niet liep zoals ik had gewild, maar over het algemeen was ik gewoon een standaard vwo-leerling die zonder al te veel moeite overging. Het keerpunt kwam echter in de bovenbouw. Misschien komt het door de leeftijd; de puberteit, daar zullen velen het aan wijten. Het zal wel.

Het vierde jaar begon frustrerend. Ik begon aan een profiel dat mij achteraf helemaal niet interesseerde. Dus wisselen van profiel, om er daarna achter te komen dat het niet meer zo vanzelfsprekend was om een van de best presterende leerlingen te zijn. Hoge cijfers halen waren niet aan de orde en door een kleine achterstand vanwege de profielwisseling begon ik ook aan mezelf te twijfelen. Was ik eigenlijk wel goed genoeg voor vwo? Moest ik mijn leerplan dat al sinds de eerste klas werkte, toch nog veranderen? Zullen universiteiten mij nog aannemen met deze belachelijke cijfers? En dan bedoel ik met belachelijke cijfers geen onvoldoendes, maar 6,3’tjes. Zo bang was ik dat het niet goed genoeg was. Daarnaast werkte het ook niet dat ik in een ambitieuze klas zat vol met knappe koppen. Toen voelde ik mij toch even een dom persoon, soms.

In de vijfde heeft dit zich op een lager pitje een beetje voortgezet. Maar het was erop of eronder, want hoe dan ook moest de vijfde voor mij goed verlopen. Deze cijfers zouden immers opgestuurd moeten worden naar mijn vervolgopleiding. Uiteindelijk kan ik met trots zeggen dat ik ben aangenomen bij een van de beste psychologiestudies van Nederland. Volgend jaar zal ik beginnen aan de Universiteit van Maastricht waar ik psychologie in het Engels ga studeren.

Na een turbulent jaartje in de vijfde kwam eindelijk WISWEX. Wát was dat een avontuur. Terug naar mijn geboorteland na 17 jaar was wel een van de hoogtepunten van mijn middelbare schoolcarrière. Na WISWEX kwam de harde werkelijkheid op ons afgestormd: beginnen aan het profielwerkstuk, de laatste toetsweek knallen om de puntjes op de i te zetten en natuurlijk aanhoren dat het examenjaar ook voor de deur staat.

Het examenjaar. Het jaar dat je moet presteren. Het gevreesde jaar. Het meest stressvolle jaar. Een mooie opsomming die voor veel examenleerlingen bekend in de oren klinkt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mijn laatste jaar eigenlijk met veel plezier heb beleefd. Als ‘senior’ op de middelbare school keek ik ontzettend uit naar het studeren en het leven op kamers, want als er iets zeker was bij mij was dat het feit dat ik op kamers wilde na het behalen van het felbegeerde papiertje. Toch heeft het ook even spannende momenten opgeleverd. Iets te naïef waren Loes en ik begonnen aan ons profielwerkstuk. Onder het mom van ‘het zal allemaal wel goed komen’ begonnen we aan ons project, wat ons ironisch genoeg veel stress heeft opgeleverd. Dat het ook veel tijd heeft gekost, is misschien ook aan onszelf te wijten. Ik wilde geen standaard pak vol schrijfwerk inleveren, zoals een doorsnee profielwerkstuk er vaak uit komt te zien. Ik wilde iets anders, iets wat bij de mensen zou blijven hangen en ook iets waar ik zelf na een paar jaar ook nog trots op terug zou kunnen kijken. Mij leek het daarom een geweldig idee om het in de vorm van een film en/of documentaire te gieten. Samen met Loes ben ik, na niet al te lang zoeken, op het onderwerp ‘stress onder jongeren in de 21e eeuw’ gekomen. Het was een interessant onderzoek waarin we ook onszelf leerden kennen. Samen met Loes kan ik zeggen dat wij supertrots terugkijken op ons eindresultaat.

Hoewel het examenjaar veel tijd ging zitten in het profielwerkstuk, draaide het zesde jaar vooral om goede cijfers halen, zodat je met een gerust gevoel je centraal examens in zou gaan. Ook al wisten al mijn vrienden en familie dat ik ‘gewoon’ zou slagen, bij mij sloeg opeens de twijfel toe. Het nakijken van mijn examens was dan ook niet mijn beste keuze. Wat kwam ik op lage cijfers uit en tot overmaat van ramp kwam ik ook niet aan dat vereiste gemiddelde van een 5,5. Het gevolg: de examens hebben ervoor gezorgd dat ik minstens vijftien jaar korter leef. De stress en de angst om niet te slagen doen iets met je lichaam.

Uiteindelijk zit ik hier op de bank met een mooi diploma op zak, heb ik een kamer in Maastricht, ga ik na de zomer beginnen aan de Universiteit van Maastricht en blik ik nu terug op mijn jaren op het Anna van Rijn. Er gebeurde genoeg naast schoolwerk. Elk jaar rond maart stond het leukste spektakel van het Anna voor de deur: de Revue, een show door leerlingen voor leerlingen. De bekende slogan heb ik vier jaar lang mogen opschrijven in het programmaboekje. Vier jaar lang heb ik alle bezigheden van PR met veel plezier gedaan. Ik ga de gezelligheid rond deze week van het jaar ontzettend missen, maar ik heb het volle vertrouwen in de kersverse revuecrew en mijn opvolgster Lisa Faucher, aan wie ik het stokje overdraag. Natuurlijk hoop ik volgend jaar tijdens de Revue 2020 weer terug te komen.

Daarnaast heb ik ook veel creatieve en interessante jaren beleefd bij de Mediagroep. Elke donderdag en het laatste jaar op woensdagen tijdens het R-uur nieuwsitems verzinnen die het Anna aangingen. Gingen we een stukje schrijven over een roddel over een bepaalde docent? Of ging iemand schrijven over een meer serieus onderwerp, waar met een kritische blik naar gekeken moest worden? Hersenkraken over een item was niet altijd van toepassing, bij de uitjes naar de School van de Journalistiek en RTL Late Night mochten we vooral genieten (en leren) van het werk dat anderen deden.

Ook het organiseren van Paarse Vrijdag de laatste drie jaar vond ik een belangrijk aspect van mijn middelbareschooltijd. Zelf voel ik mij aangetrokken tot beide geslachten en heb ik mij op het Anna van Rijn vrijwel altijd veilig gevoeld. En tijdens het organiseren van Paarse Vrijdag kon ik aan onderbouwleerlingen laten zien dat het Anna voor vrijheid en gelijkheid staat. Op het Anna kan je zijn wie je wilt zijn, ongeacht seksuele voorkeur, huidskleur of geloofsovertuiging. Door deze openheid heb ik altijd naar voren kunnen brengen wie ik echt ben, zonder enige gevoelens van uitsluiting of onveiligheid. Ik hoop dat vele leerlingen na mij zich net zo welkom zullen voelen.

Wat is het mooi geweest! Wat heeft het Anna mij veel geleerd. Het heeft mij geleerd om zelfstandig te zijn (in zekere zin). Anna heeft mij laten vallen en weer leren opstaan. Anna heeft mij geleerd om zeker te zijn van mijn zaak. Maar Anna heeft mij ook in contact gebracht met veelzijdige en bijzondere mensen. Vrienden heb ik gemaakt, ruzie heb ik gemaakt, gehuild en gelachen heb ik met ze en samen hebben we ons diploma gehaald. Daarom wil ik in dit ontzettend lange artikel nog een paar specifieke mensen bedanken die voor mij een steuntje in de rug zijn geweest (ik wil eigenlijk iedereen bedanken, maar als ik aan iedereen een paar woorden wijd, ben ik bang dat het een extra A4’tje in beslag neemt). Allereerst wil ik mijn oude mentrix mevrouw Verkaaik bedanken voor haar sympathieke woorden die mij hebben geholpen toen ik tijdens het vierde en het vijfde jaar ontzettend veel stress ervaarde. Daarnaast wil ik mevrouw Douma bedanken die mij weer heeft laten inzien dat wiskunde een leuk vak kan zijn, waardoor ik met een mooie 8 mijn 5e jaar heb afgesloten. Ook bedankt voor de gezellige gesprekken die het steuntje in de rug waren tijdens de stressvolle tijden. Als laatst wil ik mevrouw Kuiper bedanken voor alle gezellige Frans lessen, de gezellige uitstapjes naar Engeland en Frankrijk en de kritische opmerkingen die mij weer scherp maakten. Maar ik wil mevrouw Kuiper vooral bedanken voor haar behulpzaamheid op elk vlak, niets was te veel. Mevrouw Kerseboom die mij heeft laten inzien dat Engelse literatuur toch wel een beetje de moeite waard is, meneer Helmerhorst die mij heeft laten inzien dat met hard werken er toch nog mooie cijfers uit kunnen komen (vooral voor het vak aardrijkskunde natuurlijk!). En verder wil ik alle docenten bedanken van wie ik ooit les heb gehad. Bedankt voor het interesse wekken in uw vak en de hulp richting het behalen van mijn vwo-diploma. Wat was het een avontuur op het Anna. Ik had het voor geen goud willen missen. Bedankt!

Jorgie Hendriks

Voeg een reactie toe

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links