Anna van Rijn Kanaal

Een directeur zonder auto

,,Ik had eigenlijk al jaren geleden bedacht dat het mij ontzettend tof zou lijken om op het Anna van Rijn te werken,” was tot onze grote verbazing het antwoord van de nieuwe locatiedirecteur Flint van de Gronden op de vraag die bij iedereen het eerst opkomt: waarom het Anna?

,,Het is een heel bekende naam die mijn hele schoolcarrière overal op kwam dagen en circuleerde, ik keek wel op naar het Anna,” aldus Van de Gronden. Enthousiast als hij is, vertelt hij over het een na het ander, soms al antwoord gevend op vragen die we hem nog moesten stellen.

Als vervolg op het afscheidsinterview met de vorige locatiedirectrice Wilma van Noort hebben we natuurlijk ook de nieuwe directeur even gesproken. En zoals al eerder gezegd, hij heeft er veel zin in. Met grote plannen en doelen die hij voor ogen heeft, is meneer Van de Gronden druk zijn nieuwe werkomgeving aan het verkennen.

Maar eerst, wie is meneer Van de Gronden eigenlijk? Hij is 36 jaar, getrouwd, heeft twee dochtertjes en woont in Rotterdam. Toen wij hem vroegen om zichzelf in drie woorden te beschrijven, dacht hij even heel hard terug aan zijn sollicitatiegesprek en kwam vervolgens met een  verhaal van (veel) meer dan drie woorden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat hij open-minded, contemplatief en soms best slordig is. Meneer Van de Gronden voldoet niet aan de eisen van het stereotype beeld dat veel scholieren hebben van een directeur. Hij was namelijk een tijdje geleden cocktailshaker. Het werk als cocktailshaker heeft hem aangetrokken tot het koken, wat nu een van zijn grote hobby’s is. Hij kookt elke zondag dan ook zijn lunch voor de hele week! Grote verontwaardiging volgde toen we hem vroegen of hij liever een broodtrommel of een boterhamzakje had. ,,Ik kan wel uit het raam springen als ik ’s ochtends mijn brood moet staan smeren!”

Meneer Van de Gronden was heel jong toen hij zijn carrière in het onderwijs begon. Hij was namelijk pas 21 jaar toen hij lesgaf aan een schakelklas voor vluchtelingen. Hij heeft na zijn tweetalig vwo geschiedenis gestudeerd, tijdelijk een lerarenopleiding in deeltijd voor Engels gedaan en tijdens het lesgeven heeft hij zijn lesbevoegdheid in drama gehaald. Daarna is hij teamleider van de tto-afdeling op zijn vorige school geworden. Wij vroegen ons dan ook af: hoe is hij hier als locatiedirecteur terecht gekomen? ,,Op een gegeven moment kwam er een vacature voorbij en ik dacht: ik ga gewoon een brief schrijven en ik zie wel wat er gebeurt. En, nou ja, van het een kwam het ander en nu zit ik hier,” antwoordt hij nonchalant.

Een bewuste keus was het dus, om het onderwijs in te gaan, merkten we op, met natuurlijk de vraag die volgde: ,,Waarom die bewuste keuze voor het onderwijs?” ,,Nou, dat kan ik wel even uitleggen,” begint hij. ,,Ik vind het prettig om op mijn manier een bijdrage te leveren aan de samenleving, op wat voor manier dan ook. Als je een bijdrage levert aan de ontwikkeling van je leerlingen, dan maak je wel echt een verschil.” Wat hij graag voor de leerlingen van het Anna wil bereiken, als eindverantwoordelijk schoolleider, is onder andere een eenheidsgevoel op het Anna. Zoals mevrouw Van Noort in haar afscheidsinterview zei, en meneer Van de Gronden ook in zijn eerste interview: ,,Zoiets komt te voet en gaat te paard.’’ Oftewel: het kost veel moeite om het voor elkaar te krijgen, maar je bent zo weer kwijt. Hij gaat verder: ,,Ik zou graag willen dat iedereen op het Anna ook over het Anna denkt zoals  heel Nederland dat doet. Namelijk, dat het een hele goede school is.” Dat al het gezeik van de school (roosters, drukke pauzes, leraren ect.) nu op zijn bordje is komen liggen, vindt hij dan ook geen gezeik en ook niet erg. ,,In het theater zeggen we dan dat je het beest in de ogen moet aankijken, in plaats van weg te rennen,” aldus Van de Gronden.

Als laatste stellen we hem nog een zeer brandende vraag: waar is uw dikke Mercedes? ,,Ik heb geen auto,” antwoordt hij tot onze schrik. Verbaasd vroegen we om verdere toelichting en hij antwoordde: ,,Ik woon namelijk in Rotterdam, waar parkeren eigenlijk onmogelijk is. Dus ik kom met de trein. Maar,” vervolgt hij, ,,Ik probeer af en toe wel die 50 km te fietsen. Dus soms, als je geluk hebt en vroeg op school bent kan je me heel stiekem in m’n fietspakje naar de douches zien lopen.”

Amina Bachounda en Shrila Sewnarain Sukul

 

 

Voeg een reactie toe

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links

Wees de eerste bij nieuwe content!

Krijg een seintje als er nieuwe content is geplaatst! Meld hieronder gratis aan!

Volg ons ook op:

Handige links