Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Anna van Rijnkanaal | 18 september 2018

Scroll naar boven

Top

Geen reacties

Is er leven na WISWEX?

Is er leven na WISWEX?

Voor mijn WISWEX-reis naar de tropen had ik mezelf voorgenomen om volledig te genieten. De woorden ‘school’, ‘werk’ of ‘terug naar Nederland’ zouden niet uitgesproken mogen worden om helemaal op te gaan in mijn vakantiestemming. Dan zou ik na de drie weken zon helemaal fit zijn om te knallen voor de laatste periode. Helaas, zoals wel vaker in het leven, bleek dit laatste in de praktijk een lastige opgave.

Eigenlijk heel naïef om te denken hoor, dat het je na drie weken supergemotiveerd bent om allemaal achten te staan voor vakken waar je al nauwelijks een zeven bij scoort. Ja, het is mogelijk, ik weet het. Maar als we realistisch zijn, is deze kans erg klein. De realiteit dat de gewone wereld weer op ons wachtte na deze drie weken, kwam hard aan bij mij. Met veel zuchten, steunen en emoties die zich uitten in tranen, stapten we het vliegtuig in, terug naar ons koude kikkerlandje. Elk deel van mijn lichaam had moeite met de gedachte weer weg te gaan. Het feit dat stress weer mijn lichaam kon overnemen, zat mij dwars. In de Filipijnen heb ik zo kunnen genieten, zonder een moment te denken aan de deadlines voor een wetenschappelijk artikel of Engels essay.

Gelukkig laat mijn grote vijand mij nooit in de steek. De eerste dag in Nederland voelde ik mijn stresslevel met de minuut stijgen. Alle opdrachten voor school waarvan ik vóór WISWEX had gezegd “Dat komt na WISWEX wel”, waren mij doordringend aan het aangapen. Toch vond ik mezelf twee minuten later terug achter mijn laptop, gefascineerd door een highschoolstudent die zelfmoord had gepleegd. Het leven op school is ook moeilijk. Eerlijk gezegd heb ik geen schoolwerk aangeraakt in de tweeënhalve dag terug in Nederland, tot mijn grote spijt.

Maandag stonden de schooldeuren wagenwijd open om alle oh zo vrolijke vakantiegangers binnen te laten. Met mijn goede voornemens voor de laatste periode probeer ook ik op tijd in de les te zitten, met nadruk op ‘probeer’. De bel is net gegaan als ik met een bezweet hoofd het schoolterrein op fiets. De laatste scholieren staan nog even hun longkanker aan te moedigen en een paar tassen met bruggers eraan rennen haastig naar hun kluisjes. Snel kijk ik op mijn telefoon die mij laat zien dat het pas 08:28 is en niet 08:30, dus theoretisch gezien ben ik niet te laat, maar is de bel gewoon te vroeg. Had ik ook verteld over mijn voornemens om minder kritisch te zijn? Nou, die ben ik ergens kwijtgeraakt onderweg naar de Filipijnen.

Misschien denk je nu dat ik een negatief ingesteld persoon ben. Soms. Maar deze keer was ik super-enthousiast om alle verhalen van mijn klasgenoten aan te horen. Zoals gewoonlijk had ik een te rooskleurig beeld over bepaalde gebeurtenissen, want toen ik de klas in kwam lopen met mijn glimhoofd plus glimlach, was het doodstil, als je de uitleg van de docent niet meetelt. Goed dan, met een al wat minder brede lach ga ik zitten. De realiteit dat school weer was begonnen, gaf mij ter plekke hoofdpijn. Gelukkig zat naast mij een vriendin waar ik gezellig mee fluisterde over onze avonturen in Verweggistan. Het fluisteren was geen succes, want binnen no time werden we afgekapt, of we even wilden luisteren naar een dode renaissanceschrijver die beroemd was in 1600. Goed dan. Twee seconden hebben we het volgehouden en toen gingen we gezellig door met kakelen. Na de interessante uitleg kakelde de rest van de klas ook gezellig mee. Iedereen had iets leuks te vertellen over zijn/haar reis, de een net wat spectaculairder dan de ander. Maar als je even stil was en de groep aandachtig bekeek, hing er toch een bijna mistroostige sfeer.

Al vrij snel werd duidelijk dat de meesten graag terug zouden willen naar het land waar ze net drie weken hebben gespendeerd. Het vooruitzicht van knokken voor de laatste periode was geen pretje. Zelf kon ik heel goed begrijpen hoe sommigen zich voelden. De drie weken geven je zoveel impressies en herinneringen. Je leeft in een hele andere omgeving, zonder je druk te hoeven maken over de dagelijkse dingen. Als je dan wordt geconfronteerd met het feit dat het leven ondertussen gewoon doorgaat, kan dat zorgen voor een minder gemotiveerde houding tegenover schoolwerk.

Terug in Nederland ben ik gelijk gaan kijken hoe duur het zou zijn om terug te gaan naar de Filipijnen. School was op dat moment geen prioriteit. Het enige wat telde was nagenieten van alle momenten en bedenken wanneer de beste tijd is om terug te gaan naar de Filipijnen. Toch wist ik diep van binnen dat ik mijn examen niet ga halen met dagdromen over drie geweldige weken.

Het is intussen al drie weken geleden dat ik terugkwam en nog steeds heb ik het moeilijk om in mijn dagelijkse routine te komen. Maar met de toetsweek in zicht zal dit snel veranderen, overgaan naar de zesde en mijn examen halen is waar ik nu naar toe ga leven. Misschien is er daarna wel leven na Wiswex.

Jorgie Hendriks

Geef uw mening