Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Anna van Rijnkanaal | 21 september 2017

Scroll naar boven

Top

Geen reacties

Gezeik over plassen

Gezeik over plassen

Plassen, het menselijk proces dat niemand kan tegengaan. Helaas, precies de eerste tien minuten in de meest interessante les van de dag, voel je het drukkende gevoel. Met een samengetrokken gezicht en meest oncomfortabele houdingen om je plas in te houden, steek je je hand omhoog.

Na veel gezwaai richting de docent, wordt er uiteindelijk gezegd dat je maar moet wachten tot na de uitleg. Met een verwijtend gezicht kijk je de docent aan, neem je een andere pose aan en probeer je je blaas zo min mogelijk te belasten. Uiteindelijk kom je er na 45 minuten achter, net nadat de uitleg voorbij is, dat je niet meer hoeft.

De meeste ‘zeikerds’ onder ons kennen deze situatie maar al te goed. Maar de verwijtende blikken, de moeilijke zuchtjes – die je uiteraard zo voorzichtig mogelijk probeert uit te blazen, om je blaas niet te belasten – helpen niet bij elke docent. Zelfs de argumenten ‘Meneer, wilt u mijn plas dan opruimen?’ of ‘U kent het gevoel zelf toch ook wel?!’ helpen niet mee.

Vanwege mijn problematische zeikgedrag, wil ik weleens uitzoeken wanneer een docent een leerling toestaat om een kort tripje naar het toilet te maken en wanneer niet. Vaak duurt de discussie langer dan het tripje naar de wc. De meest waarschijnlijke reden dat ze ons niet willen laten gaan, zijn de afspraakjes die worden gemaakt over de telefoon om elkaar te ontmoeten op de wc. Of gewoon even uit de les zijn en de helft van je contactenlijst smeken om ook te vragen uit de les te mogen. Maar docenten zien het helemaal verkeerd. Vaak willen we juist even naar de wc om de meest boeiende gedeeltes niet verstoren met onze hyperactieve buien. Dit zou juist een pluspunt zijn omdat het zorgt voor rust in de klas! Docenten zijn echter niet zo vrijgevig en juist diegenen die het meest ‘opvallen’ zijn de arme zielen die hun plas echt met moeite kunnen inhouden.

Bij mijn zoveelste wc-bezoek – waarvoor ik met veel moeite toestemming had gekregen – zat ik op de wc te piekeren. Dit zorgde er overigens voor dat ik mijn toiletbezoekjes voorlopig kan vergeten, aangezien ik te lang weg was. Maar dat heb ik er voor over, want ondertussen vloeide er een oplossing door mijn hersenen.

De basisschooltijd kent iedereen hier waarschijnlijk wel. Sommigen van jullie kunnen zich groep 1 en 2 nog goed herinneren, waar Samantha en Linda streden om de plasketting. Voor diegene die deze term niet kennen: er waren twee plaskettingen, één voor de jongens en één voor de meisjes. Wanneer je moest plassen, moest je de ketting omdoen en wist iedereen dat er iemand naar de wc was. Grote voordelen aan deze oplossing is dat er maar één iemand tegelijk  kan plassen.

Maar we zijn geen kleuters meer en we moeten kijken naar een volwassener manier. De ultieme grown-up solution in mijn ogen: wat als docenten diegene die naar de wc moet, gewoon naar de wc laat gaan? Natuurlijk is er dan een handvol dat wellicht de wc even overslaat om een gezellig gesprek te hebben met vriend of vriendin. Maar kom op, docenten zijn toch ook ooit jong geweest?

Jorgie Hendriks

 

Geef uw mening