Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Anna van Rijnkanaal | 18 oktober 2018

Scroll naar boven

Top

Geen reacties

Anna kleurt de piste roze

Anna kleurt de piste roze

Met overvolle, uitpuilende tassen, ski’s, snowboards en helmen stapten we gekleed in onze babyroze truien vrijdagavond om zeven uur ’s avonds de bus in, gaven onze ouders een laatste groet en begonnen aan de dertien uur durende rit naar Zuid-Tirol. De bus sprong over de snelweg op de beat van de muziek die uit onze speakers klonk. Het beloofden vijf mooie dagen te worden. 

Onderweg moesten we om de drie uur stoppen zodat de chauffeur een beetje kon uitrusten. Het was weer zo’n pauze geweest en we zaten weer met de groep compleet in de bus, tenminste dat dachten we. Mevrouw Helleman kwam ineens omhoog: ‘Waar is Rob??’ We waren onze lieftallige begeleider Rob Adelaar bij het tankstation vergeten! Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen.

Na wat files onderweg kwamen we, wel een paar uur later dan gepland, aan bij ons leuke hotelletje. Er werd ons verteld dat als we opschoten, we diezelfde middag nog op de latten konden staan. Uitgeput van het eigenlijk niet slapen pakten we snel onze tassen om ons om te kleden. De meiden mochten hun eigen kamers al in, terwijl de jongens het tijdelijk met het skihok moesten doen. Wij, als meiden, stonden verbaasd van ons nieuwe optrekje. Ruime kamers met balkon, een televisie en eigen badkamer.

Onze eigen buschauffeur waagde het niet om over de smalle wegen naar de piste te rijden, dus hadden de begeleidende leraren taxi’s geregeld. Je gooide je spullen in de ene taxi terwijl je zelf in de andere werd gepropt. Aangekomen bij de skilift moest je dan weer op zoek gaan naar je gear. En daar gingen we hoor, in de gondel omhoog, waar we voor het eerst sneeuw zagen. De bedoeling was dat iedereen even zijn of haar skills liet zien om te bepalen of je misschien les nodig had, maar door ons enthousiasme waren hoofdbegeleiders meneer Heilen en meneer Busz hun leerlingen al snel uit het oog verloren. Ze zagen al hun kinders diezelfde avond tijdens het avondeten pas weer terug. Een spannend moment, want wat zullen we te eten krijgen en zullen wij het lekker vinden? Midden in de kamer stond een buffet om salade te maken, maar we kregen al snel een flink bord lasagne voorgeschoteld. Lekker hoofdgerecht dachten we, maar toen stond er ineens een bord met een schnitzel voor onze neus. Huh?! Ja, twee hoofdgerechten, en dat elke dag. Uithongeren zouden we in ieder geval niet.

En zo gingen de dagen, ‘gezellig’ met z’n allen aan het ontbijt, daarna omkleden en tandenpoetsen, verzamelen bij de bushalte en vervolgens met je groepje de hele dag de berg af. Af en toen kwam je een ander groepje tegen en wisselde je de leukste pistes en paadjes met elkaar uit. De berg waar we konden skiën telde niet al te veel afdalingen, vooral blauwe en rode pistes. Voor de uitdaging gingen we de derde dag met een bus naar een andere berg toe, we stapten in de gondel en we verwachtten uit te komen bij de berg, helaas waren we er nog lang niet. We kwamen uit bovenin het dorp en moesten een stuk lopen, met een ankerliftje naar boven en dan naar een andere gondel skiën. En uitdaging op die berg kregen we zeker. Eenmaal op de berg konden we geen hand voor ogen zien, het was ontzettend mistig en het sneeuwde hard. Het was makkelijk om je skimaatjes kwijt te raken en dat gebeurde dan ook veelvuldig. Zelfs de blauwe pistes waren een pittige opgave door de mist, het was moeilijk om te zien waar de piste was en waar hij heen ging maar in de loop van de dag klaarde het op. Het werd uiteindelijk een prima dagje en een fijne afwisseling van onze eigen berg.

Maar de dagen skiën waren niet de enige uitdagingen op onze vakantie. Er waren ook hele belangrijke spelletjes gaande, georganiseerd door meneer Busz, onder andere het spelletje Gotcha. De bedoeling van het spel is dat je een kaartje krijgt en de persoon die erop vernoemd staat alleen in een kamer krijgt om te gotchaen, en uiteindelijk als laatste over te blijven. De nietsvermoedende meneer Busz had zijn oog op de prijs, alleen hij werd gegotchaad op de laatste dag. Het goud ging aan zijn neus voorbij en ging naar een pact tussen twee leerlingen. Meneer Busz had ook een soort spelletjes triatlon georganiseerd en de winnaar was het groepje ZIGGEZAGGE ZIGGEZAGGE, een kreet uit de skilesjes van de junioren. Ook een quiz over een boel relevante onderwerpen had de spelletjesbaas in elkaar gezet, de winnaar was het groepje ‘de Paaytjes’, vernoemd naar een actueel onderwerp van dat moment.

Al met al waren het vijf fantastische dagen zonder brokkenpiloten (meneer Heilen was erg trots op ons). Hij is alweer druk bezig met de voorbereidingen voor de volgende krokusvakantie op ski’s, dus mocht je ouder zijn dan 16 en ooit eens willen leren skiën of gewoon gezellig mee willen gaan om met je vrienden te snowboarden, schrijf je dan zeker in!

Saskia Roozeboom en Cynthia de Keijzer

 

Geef uw mening